Antonii i Leokadia Wiszowaci w czasie okupacji niemieckiej mieszkali we wsi Wiszowate na Podlasiu, gdzie prowadzili gospodarstwo i wychowywali liczne potomstwo. Pomimo bezwzględnego zakazu udzielania pomocy osobom pochodzenia żydowskiego, nie zostali obojętni na krzywdę drugiego człowieka. Bezinteresownie nieśli pomoc Żydom, ofiarowując im ciepły kąt, posiłek, a niejednokrotnie nocleg. 03 sierpnia 1943 roku wskutek denuncjacji Antonii i Leokadia wraz z ośmiorgiem dzieci zostali aresztowani i zesłani do więzienia w Białymstoku. Rodzina Wiszowatych za człowieczeństwo okazane prześladowanym Żydom zapłaciła najsurowszą z kar, wpisaną w bestialskie prawo narzucone Polakom przez niemieckiego okupanta. 18 września 1943 roku w godzinach popołudniowych Antoni i Leokadia oraz ośmioro ich dzieci zostali zamordowani w egzekucji na terenie Grabówki. Pochowano ich w zbiorowej, bezimiennej mogile nieopodal miejsca mordu, będącego największym miejscem kaźni na Białostocczyźnie w latach 1941-1944.