Jan Domaradzki mieszkał w Trębaczewie (powiat Skierniewice) i pomagał Stanisławowi, Antoniemu i Władysławowi Szczepaniakom  w ukrywaniu Żydów. Wszyscy należeli do Gwardii Ludowej.

Jesienią 1943 r. Szczepaniakowie przyjęli do swojego domu trzyosobową rodzinę żydowską. Małżeństwo z dzieckiem ukryło się na strychu.

11 grudnia 1943 r. Stanisław, jego bracia i Jan za udział w ruchu oporu i pomoc udzielaną Żydom ponieśli śmierć przez rozstrzelanie**. Ojca rodziny żydowskiej też zamordowano. Losy matki i dziecka nie są znane.

 

Bibliografia:

  1. IPN BU 392/2030.
  2. FLV, Domaradzki, e-mail od Marii Zarzyckiej [krewna] z 30.01.2014 r.
  3. Those Who Risked Their Lives, red. A. Poray, Chicago 2007.
  4. Those Who Helped. Polish Rescuers of Jews During the Holocaust, red. R. Walczak, cz. 3, Warszawa 1997.
  5. Bielawski, Zbrodnie na Polakach dokonane przez hitlerowców za pomoc udzielaną Żydom, Warszawa 1981.
  6. Zajączkowski, Martyrs of Charity, Washington D.C. 1988.
  7. [Strona internetowa – Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”:] straty.pl, dostęp: 05.02.2015 r., 20.02.2015 r., [Domaradzki Jan; Szczepaniak Antoni; Szczepaniak Stanisław; Szczepaniak Władysław].

 

uwagi:

*  Domeradzki – zob.: Those Who Risked Their Lives, red. A. Poray, Chicago 2007, s. 24; Those Who Helped. Polish Rescuers of Jews During the Holocaust, red. R. Walczak, cz. 3, Warszawa 1997, s. 65.

** Inną datę – 11.11.1943 r. – podaje W. Zajączkowski (Martyrs of Charity, Washington D.C. 1988, s. 237). Maria Zarzycka dołączyła do korespondencji elektronicznej zdjęcie nagrobka i dokument z IPN – materiały te potwierdzają śmierć Jana Domaradzkiego i braci Szczepaniaków 11.12.1943 r.